Η ποδιά της γιαγιάς
Θυμάσαι την ποδιά της γιαγιάς;
Ο πρώτος σκοπός της ποδιάς της γιαγιάς ήταν να προστατεύσει τα ρούχα από κάτω, αλλά και για να μαζέψει το φλεγόμενο τηγάνι από το φούρνο ήταν υπέροχο να στεγνώνει
τα δάκρυα των παιδιών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να σκουπίζει βρώμικα τους πρόσωπα.
Η ποδιά χρησιμοποιήθηκε για να κουβαλάει αυγά και μερικές φορές, φρούτα!
Όταν έφταναν οι επισκέπτες, η ποδιά ήταν να προστατεύσει τα ντροπαλά παιδιά
Όταν έκανε κρύο, η γιαγιά συνήθιζε να τυλίγει τα χέρια της.
Αυτή η παλιά καλή ποδιά συνήθιζε να φυσάει, ταραγμένη πάνω από τη φωτιά από ξύλα,
ήταν αυτή που κουβαλούσε πατάτες και τα ξύλα για την σόμπα στην κουζίνα.
Από τον κήπο, λειτούργησε ως καλάθι για πολλά λαχανικά, ντομάτες, αγγουράκια, λάχανα......
Στο τέλος της σεζόν, χρησιμοποιόταν για να μαζέψει τα πεσμένα μήλα του δέντρου ·
όταν οι επισκέπτες έφταναν ξαφνικά ήταν έκπληξη να δουν την ταχύτητα με την οποία
αυτή η παλιά ποδιά μπορούσε να αφαιρέσει τη σκόνη από παντού...
Την ώρα που σέρβιρε τα γεύματα η γιαγιά κουνούσε την ποδιά της και όλοι ήξεραν ότι έπρεπε να μαζευτούν στο τραπέζι.
Η γιαγιά την χρησιμοποίουσε επίσης για να βγάζει την μηλόπιτα από τον φούρνο.
Ήταν όμως και ο τέλειος παραμυθάς αφού πάνω εκεί είχε πει η γιαγιά τα ωραιότερα παραμύθια...
Θα χρειαστούν αρκετά χρόνια πριν κάποια εφεύρεση ή κάποιο αντικείμενο να μπορεί να αντικαταστήσει αυτή την παλιά καλή ποδιά.
Στην μνήμη των γιαγιάδων μας...
Από το διαδίκτυο
Τριαντάφυλλο στην θάλασσα
Οι κάτοικοι του παραθαλάσσιου χωριού έβλεπαν επί μια εβδομάδα, κάθε σούρουπο, την νεαρή Ρόζα να περνάει σαν μαγεμένη από την μικρή πλατεία του χωριού και να πηγαίνει στην παραλία. Καθόταν με τις ώρες στην ακρογιαλιά, με το κύμα να της γλύφει τα γυμνά της πόδια, κρατώντας στα χέρια ένα άσπρο τριαντάφυλλο κι ατενίζοντας μακριά στον ορίζοντα. Αποφάσισαν να ενημερώσουν τους γονείς της.
Οι γονείς του κοριτσιού θορυβήθηκαν. Η Ρόζα ήταν ήσυχο παιδί, υπάκουη, καλή μαθήτρια, πρόσχαρη και δεν τους είχε δώσει την παραμικρή αφορμή για να ανησυχήσουν. Αποφάσισαν να ρωτήσουν την ίδια για την περίεργη συμπεριφορά της. Η κοπέλα τους κοίταξε με τα λαμπερά μαύρα της μάτια και κοιτώντας έξω από το παράθυρο, άρχισε να διηγείται.
«Το ξέρω πως θα σας φανεί περίεργο, όπως μου φάνηκε κι εμένα στην αρχή, αλλά συνάντησα έναν άντρα στον ύπνο μου πριν από αρκετούς μήνες. Τον είδα να βγαίνει από την θάλασσα, ζωσμένος το σπαθί του, συντροφιά μ’ έναν λύκο κι έναν αετό καθισμένο στον ώμο του. Μιλήσαμε ώρα πολύ και ένιωθα την ψυχή μου να κολλάει επάνω του και την καρδιά μου να χτυπά σαν τρελή κάθε φορά που κοιταζόμασταν.
Όλο τον χειμώνα ερχόταν και μου έκανε παρέα τα βράδια και πριν μία εβδομάδα μου είπε πως πρέπει να φύγει. Μου υποσχέθηκε πως θα γυρίσει και γυναίκα του θα με πάρει, όταν το άσπρο τριαντάφυλλο, που θα κρατώ στο χέρι, γίνει κόκκινο. Τότε, θα πρέπει να ετοιμαστώ και στην πρώτη πανσέληνο, θα επιστρέψει».
Οι γονείς της δεν ήξεραν αν έπρεπε να γελάσουν ή να κλάψουν για την φαντασία της κόρης τους , και προσπαθώντας να την λογικεύσουν άρχισαν να της εξηγούν την διαφορά ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα, ενώ της απαγόρευσαν ρητά να συνεχίσει να πηγαίνει στην ακροθαλασσιά.
Το κορίτσι δεν μίλησε. Έσκυψε το κεφάλι και έφυγε από το δωμάτιο. Μέρες πέρασαν που δεν έτρωγε, δεν κοιμόταν, δεν μιλούσε, όταν απελπισμένοι οι γονείς αποφάσισαν να επισκεφτούν έναν γιατρό. Αυτός χαμογελώντας τους είπε πως η αρρώστια της κόρης τους ήταν η εφηβεία και τους συνέστησε να την αφήσουν να κάνει για λίγο του κεφαλιού της.
Γυρνώντας σπίτι την φώναξαν και της έδωσαν την άδεια να πάει στην παραλία του χωριού, αφού πρώτα τους ενημερώσει. Γελώντας και κλαίγοντας το κορίτσι, τους φίλησε και έφυγε τρέχοντας από το σπίτι, κόβοντας ένα άσπρο τριαντάφυλλο από τον κήπο. Με τα μάτια θολά ακόμα από τα δάκρυα , δεν πρόσεξε το αυτοκίνητο που ερχόταν. Ο οδηγός την είδε την τελευταία στιγμή να εμφανίζεται μπροστά του και δεν πρόλαβε να σταματήσει.
Ο νεαρός άντρας ένιωσε, παρά είδε το χτύπημα και κατέβηκε από το αυτοκίνητο για να βρεθεί μπροστά στο σώμα του κοριτσιού , που αιμορραγούσε. Στα χέρια της κρατούσε σφιχτά ένα τριαντάφυλλο, που είχε βαφτεί κόκκινο από το αίμα. .Έσκυψε κοντά της κι αυτή σήκωσε τα μάτια και του χαμογέλασε. Ένα χρόνο μετά είχαν παντρευτεί.
Τα χρόνια περνούσαν και το κορίτσι, που έγινε γυναίκα, αν και αγαπούσε τον άντρα της, ένιωθε κάθε μέρα πως η ψυχή της άδειαζε. Άρχισε να σκέφτεται πως λάθος ερμήνευσε τα σημάδια και πως πρόδωσε με την βιασύνη της το όνειρο και τον έρωτα.
Στην πρώτη πανσέληνο της άνοιξης, σηκώθηκε από το κρεβάτι της και βγήκε έξω. Πήρε στα χέρια της ένα άσπρο τριαντάφυλλο και πήγε στην ακροθαλασσιά. Άρχισε να τρυπάει τους καρπούς της με τ’ αγκάθια και να βάφει ένα ένα τα ροδοπέταλα μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη. Πέρασε ώρα πολλή. Όταν το τριαντάφυλλο έγινε όλο κόκκινο, έβγαλε τα ρούχα της και μπήκε στην θάλασσα. Συνέχισε να προχωράει μέχρι που το νερό την σκέπασε.
Δεν την βρήκαν ποτέ. Στην θέση που καθόταν υπήρχε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο ριζωμένο στην ακροθαλασσιά. Δεν μπόρεσαν να το ξεριζώσουν όσο κι αν προσπάθησαν.
Το σημείο εκείνο έγινε το αγαπημένο μέρος των εραστών του χωριού. Κι όσοι πήγαιναν πανσέληνο ισχυριζόταν ότι έβλεπαν στην θάλασσα την σκιά ενός άντρα που κρατούσε στα χέρια του ένα τριαντάφυλλο..
Το Ψέμα, η Υποκρισία και η Αλήθεια
Κάποτε ένας Θεός έριξε το ψέμα στην Θάλασσα αλλά το βρήκανε κάποιοι σφουγγαράδες. Το έδειξαν στην πολιτεία τους και όλοι αμέσως το λατρέψανε.
Κάποιος άλλος Θεός έριξε την υποκρισία στα χείλη ενός ηφαιστείου αλλά την βρήκαν τυχαία πάλι οι άνθρωποι. Και πάλι οι άνθρωποι εκστασιαστήκαν και την λάτρεψαν.
Ένας τρίτος Θεός έριξε μέσα σε μια πόλη την Αλήθεια. Την είδανε πεσμένη γυμνή πολλοί άνθρωποι και την περιφρονήσανε.
"Κάποια του δρόμου θα 'ναι" είπε ένας.
"Μια αδιάντροπη" είπε ένας άλλος.
"Την πέταξε σίγουρα από το σπίτι της ο άντρας της" κάποιος.
Πολλοί λέγανε αυτά και άλλα παρόμοια. Σύντομα την αγνοήσανε και φύγανε.
Μόνο ένα παιδί την είδε και την λυπήθηκε.
Της έδωσε φαι και νερό για να συνέλθει.
Η Αλήθεια του πρόσφερε τότε σε αντάλλαγμα ένα δώρο. Του πρόσφερε το δώρο να λέει μόνο αλήθειες.
Από τότε, τα παιδιά λένε πάντα αλήθειες αλλά οι μεγάλοι επιμένουν να μη τα ακούνε.
ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ
Μία μέρα αποφάσισαν δύο άνθρωποι, ο καθένας από διαφορετικά μέρη,
να φύγουν από τον τόπο τους και να πάνε σε μια μεγαλύτερη πόλη...
Μάζεψαν και πήραν μαζί τους, όσα πράγματα μπορούσαν να κουβαλήσουν.
Μετά από πολλές μέρες, φτάνει ο πρώτος έξω από τις πύλες μιας μεγάλης πόλης.
Εκεί στην άκρη του δρόμου, καθόταν μια γριούλα πάνω σε έναν βράχο και ξεκουραζόταν.
Ο ξένος την πλησίασε...
Ξ - Καλησπέρα κυρούλα!
Γ - Καλησπέρα και σε σένα γιε μου.
Ξ - Γιαγιά από αυτά τα μέρη είσαι;
Γ - Τι θέλεις να μάθεις γιε μου;
Ξ - Δεν είμαι από εδώ. Έφυγα από το χωριό μου και ψάχνω να βρω μια πόλη με καλούς και ευγενικούς ανθρώπους που να νοιάζονται ο ένας με τον άλλον. Ξέρεις αν σε αυτήν την πόλη ζουν τέτοιοι άνθρωποι;
Γ - Στο χωριό που ζούσες πριν, τι άνθρωποι ζούσαν;
Ξ - Άνθρωποι καλοσυνάτοι με ευγένεια και καλή καρδιά.
Γ - Τότε πέρνα... Τέτοιους θα βρεις κι εδώ.
Και ο ξένος αφού την ευχαρίστησε, όλο χαρά συνέχισε τον δρόμο του και μπήκε στην πόλη.
Δεν πέρασαν μερικές ώρες και σε λίγο φάνηκε και ο δεύτερος.
Ξ - Καλησπέρα γιαγιά!
Γ - Καλησπέρα και σε σένα γιε μου. Τι σε φέρνει στα μέρη αυτά;
Ξ - Έφυγα από την πόλη μου και ψάχνω να βρω μια άλλη με καλούς κι ευγενικούς
ανθρώπους για να ζήσω. Εδώ πώς είναι οι άνθρωποι;
Γ - Στην πόλη σου πώς ήταν;
Ξ - Στην πόλη μου ζούσαν κακοί και δύστροποι άνθρωποι που νοιάζονταν μόνο για τον εαυτό τους.
Γ - Και εδώ γιε μου τους ίδιους ανθρώπους θα βρεις.
Του είπε κουνώντας το κεφάλι της.
Κι ο ξένος μάζεψε πάλι το δισάκι του και συνέχισε το δρόμο του ψάχνοντας για την επόμενη πόλη.
ΠΗΓΗ:
http://revealedtheninthwave.blogspot.gr/
Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΡΟΤΗ
Κάποτε ένας φτωχός Σκωτσέζος αγρότης άκουσε την ώρα που καλλιεργούσε το χωράφι του τη φωνή ενός παιδιού που ζητούσε βοήθεια κλαίγοντας. Αμέσως παράτησε τα εργαλεία του κι έτρεξε προς τον βούρκο, απ΄όπου προέρχονταν οι φωνές. Τι να δει; Ένα τρομοκρατημένο αγόρι, βυθισμένο κιόλας μέχρι τη μέση στη λάσπη, πάλευε μάταια να βγει έξω ουρλιάζοντας. Χωρίς αργοπορία, ο αγρότης έσωσε το αγόρι, που κινδύνευε να πεθάνει αργά και βασανιστικά.
Την επόμενη ημέρα, μια φανταχτερή άμαξα με δύο άσπρα άλογα σταμάτησε μπροστά στην αγροικία του. Κατέβηκε ένας καλοντυμένος ευγενής κύριος, που του συστήθηκε ως ο πατέρας του αγοριού που είχε σώσει.
- "Μ' αυτό το ποσό θα ήθελα να σας ανταμείψω για την πράξη σας", είπε ο κύριος, προσφέροντάς του ένα πουγκί. "Σώσατε τη ζωή του γιού μου".
- "Όχι! Αποκλείεται να πληρωθώ γι'αυτό που έκανα", απάντησε ο Σκωτσέζος αγρότης, απορρίπτοντας την προσφορά.
Την ίδια στιγμή, στην πόρτα του χαμόσπιτου εμφανίστηκε ο γιος του αγρότη.
- "Αυτός είναι ο γιος σας;" ρώτησε ο καλοντυμένος κύριος.
- "Μάλιστα", απάντησε με υπερηφάνεια ο αγρότης.
- "Τότε θα κάνουμε μια συμφωνία. Αφήστε με να προσφέρω στο γιο σας την ίδια μόρφωση που απολαμβάνει ο δικός μου. Αν ο μικρός μοιάζει στον πατέρα του, τότε χωρίς αμφιβολία μεγαλώνοντας θα μας κάνει και τους δύο υπερήφανους".
Έτσι κι έγινε ... Ο γιος του αγρότη πήγε στα καλύτερα σχολεία και αποφοίτησε από τη φημισμένη ιατρική σχολή του νοσοκομείου της Αγίας Μαρίας του Λονδίνου. Ήταν ο Αλεξάντερ Φλέμιγκ, αυτός που κάποια στιγμή έγινε γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο ως ο πατέρας της πενικιλίνης!.
Έπειτα από χρόνια, ο γιος του ευγενούς κυρίου χτυπήθηκε από πνευμονία βαριάς μορφής, και αυτή τη φορά η πενικιλίνη ήταν που του έσωσε τη ζωή. Όσο για το όνομα εκείνου του ευγενούς κυρίου, ήταν Ράντολφ Τσώρτιλ, και του γιου του Ουίνστον Τσώρτσιλ!
Πως τα φέρνει καμιά φορά η ζωή ... Ο αμόρφωτος αγρότης, πατέρας του ανθρώπου που ανακάλυψε την πενικιλίνη, έσωσε τη ζωή ενός παιδιού που, μεγαλώνοντας, θα κυβερνούσε τη Μεγάλη Βρετανία και θα έπαιζε έναν τόσο σημαντικό ρόλο στη λήξη του Β΄Παγκοσμίου πολέμου. Χάρη στην έμπρακτη ευγνωμοσύνη του λόρδου Ράντολφ Τσώρτσιλ ο Φέμινγκ ανακάλυψε την πενικιλίνη που θα έσωζε - για δεύτερη φορά - τη ζωή του Ουίνστον Τσώρτσιλ ..
ΜΟΝΟ ΜΑΖΙ ενωμένοι…. Θα σωθούμε!!!
Μια φορά και ένα καιρό ζούσαν δύο ανάπηροι ζητιάνοι σε ένα δάσος. Υπήρχε μεγάλη έχθρα μεταξύ τους, δεν μιλούσαν για χρόνια. Ο ένας ήταν τυφλός και ο άλλος δεν είχε πόδια . Μια μέρα το δάσος πήρε φωτιά και ο μόνος τρόπος που υπήρχε να μην καούν ήταν να βοηθήσει ο ένας τον άλλο.
Έτσι λοιπόν ο τυφλός πήρε στους ώμους τον άλλο που δεν είχε πόδια ,ο οποίος του έλεγε που να πάει για να γλυτώσουν από την φωτιά ....
ΜΟΝΟ ΜΑΖΙ ενωμένοι…. Θα σωθούμε!!!
ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ
Η ιστορία αρχίζει πριν από καιρό όταν ένας πατέρας τιμωρεί την 5χρονη κόρη του για ένα πολύτιμο αντικείμενο που έχασε!
Ήταν φτωχοί και δεν είχαν καθόλου χρήματα.
Μια μέρα πήγε το παιδί ένα δώρο στο πατέρα και του είπε: αυτό είναι για σένα πατερούλη μου!!!
Ο πατέρας ξαφνιάστηκε στην αρχή, θύμωσε όμως πολύ όταν άνοιξε το κουτί και είδε ότι είναι άδειο.
Μίλησε με έντονο και βαρύ τόνο στη κόρη του λέγοντάς της: δεν ξέρεις ότι όταν κάνεις ένα δώρο πρέπει να έχει και κάτι μέσα; Με κοροϊδεύεις;
Η μικρούλα τον κοίταξε με δάκρυα στα μάτια και του απάντησε:
Το κουτί είναι γεμάτο με ΦΙΛΙΑ για σένα πατερούλη μου!!!
Ο πατέρας ντράπηκε, γονάτισε την αγκάλιασε και της ζήτησε συγγνώμη. Από τότε ο πατέρας είχε πάντα το κουτί δίπλα στο κρεβάτι του κι όποτε δεν ήταν καλά ή χρειαζόταν να πάρει θάρρος και δύναμη, το άνοιγε και έβγαζε ένα φιλί!
Ο καθένας μας έχει ένα κουτί γεμάτο με αγάπη των παιδιών, των φίλων ή των συγγενών αρκεί να το ανοίξει και να το δει…
Δεν υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο που μπορείς να έχεις !!!
