Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2018

ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και ποδήλατο


«Η μαμά μου είχε πολλά προβλήματα. Δεν κοιμόταν και ένιωθε εξαντλημένη. Ήταν ευέξαπτη, γκρινιάρα και πικρόχολη. Ήταν πάντα άρρωστη, μέχρι που μια μέρα, ξαφνικά, άλλαξε.

Η κατάσταση ήταν η ίδια, αλλά ήταν με καποιον τροπο διαφορετική.

Κάποια μέρα, ο μπαμπάς μου είπε:

Αγάπη μου, ψάχνω για δουλειά εδώ και τρεις μήνες και δεν έχω βρει τίποτα, θα πιω λίγη μπύρα με φίλους.

Η μαμά μου απάντησε:
- Εντάξει.

Ο αδερφός μου είπε:
- Μαμά, εχω πολυ κακους βαθμους στο κολλεγιο...

Η μαμά μου απάντησε:
- Εντάξει, θα γυρίσεις πίσω, και αν δεν τα καταφερεις, τότε επανέλαβε το εξάμηνο, αλλά θα το πληρώσεις εσυ...

Η αδερφή μου είπε:
- Μαμά, χτύπησα το αμάξι.

Η μαμά μου απάντησε:
- Εντάξει, κόρη μου, πήγαινέ το στο συνεργείο, ψάξε για το πώς να το πληρώσεις και μέχρι να το φτιάξουν, πήγαινε με λεωφορείο ή μετρό.

Η νύφη της είπε:
- Πεθερά, ήρθα να περάσω μερικούς μήνες μαζί σου.

Η μαμά μου απάντησε:
- Εντάξει, κάτσε στον καναπέ στο σαλόνι και βρες μερικές κουβέρτες στην ντουλάπα.

Όλοι στο σπίτι της μαμάς μου ανησυχούν με αυτές τις αντιδράσεις της. Δεν ηταν ετσι η μαμα μου.... γινόταν χαλί για όλους...

Σκέφτομαι οτι θα πήγε στο γιατρό και θα της εγραψε 1000 mg σε χάπια. Φοβηθηκαμε οτι μπορει να κινδυνευει απο εθισμο στα χαπια...
Αλλά όταν μαζευτήκαμε όλοι γύρω της και η μαμά μου μας εξήγησε ήταν για όλους μας μεγάλη η έκπληξη:

" μου πήρε πολύ καιρό να συνειδητοποιήσω ότι κάθε άτομο ευθύνεται για τη ζωή του, μου πήρε χρόνια να ανακαλύψω ότι η αγωνία μου, η ταπείνωση μου, η κατάθλιψη μου, το θάρρος μου, η αϋπνία μου και το άγχος μου, δεν έλυσε τα προβλήματά σας αλλά αντιθετα επιδεινωθηκαν τα δικά μου
- Ναι!! Δεν είμαι υπεύθυνη για τις ενέργειες των άλλων, αλλά είμαι υπεύθυνη για τις αντιδράσεις που εκφράζω, σε αυτές!

Ως εκ τούτου, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το καθήκον μου προς τον εαυτό μου είναι να παραμείνω ήρεμη και να αφήσω όλους να επιλύσουν αυτό που συμβαίνει στον εαυτό τους.

Έχω κάνει γιόγκα, διαλογισμό, ανθρώπινη ανάπτυξη και ψυχοθεραπεία, νευροανάδραση και πολλά άλλα, και σε όλες τις μεθόδους βρήκα έναν κοινό παρονομαστή: Τελικά όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε ένα κοινό σημείο...
Ότι μόνο μπορω να αλλάξω πραγματα στον εαυτό μου, και εσεις έχετε όλα τα απαραίτητα μέσα για να λύσετε τα δικά σας θέματα!!!

Θα είμαι σε θέση να σας δώσω τη συμβουλή μου μόνο αν με ρωτήσετε και, από εσάς εξαρτάται από το αν θα το κάνετε ή όχι!!!

Έτσι, από τώρα και στο εξής, θα πάψω να είμαι: Η υποδοχή των ευθυνών σας , ο σάκος της ενοχής σας, η πλύστρα των τύψεων σας, ο συνήγορος των λαθών σας, η κατάθεση των καθηκόντων σας, ή αυτη που λύνει τα προβλήματά σας ή το ... «εφεδρικό σας λάστιχο» η ρεζερβα για να εκπληρώσετε τις ευθύνες σας...!!!
ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΗΣ ΣΑΣ ΑΝΑΚΗΡΡΥΣΩ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ!!!

Όλοι στο σπίτι της μαμάς μου έμειναν σαν χαζοί με το στόμα ανοιχτό....

Από εκείνη τη μέρα η οικογένεια άρχισε να δουλεύει καλύτερα, γιατί όλοι στο σπίτι ξέρουν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν.»

Συγγραφέας:
Μια ευτυχισμένη γυναίκα!!! (απο ποστ κοινοποιημένο σε ισπανικο ιδιωτικο προφιλ)

Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ

Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ
Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, παπούτσια και υπαίθριες δραστηριότητες


Ένας ερημίτης προσευχόταν πολύ σκληρά και επίμονα, ζητώντας να συναντηθεί με τον Θεό. Επιτέλους κατάφερε να κλείσει ένα ραντεβού μαζί του. «Αύριο, πάνω στο όρος» του είπε ένας άγγελος. Την επόμενη ημέρα ο ερημίτης σηκώθηκε πολύ πρωί και κοίταξε το όρος, ήταν τελείως καθαρό από σύννεφα.

Ξεκίνησε, λοιπόν, χαρούμενος και με δέος, προς την κορυφή του βουνού. Κάποια στιγμή, εκεί που περπάταγε κατά μήκος του μονοπατιού συνάντησε έναν άνθρωπο που είχε πέσει κάτω μέσα στα αγκάθια και του ζήτησε βοήθεια. «Λυπάμαι, βιάζομαι, έχω «ραντεβού» με τον Θεό» απάντησε ο ερημίτης και συνέχισε τον δρόμο του.

Λίγο πιο κάτω συνάντησε μια γυναίκα που έκλαιγε δίπλα στο άρρωστο παιδί της «Βοήθησε με σε παρακαλώ». «Λυπάμαι, δεν έχω χρόνο, ο Θεός με περιμένει στην κορυφή του βουνού». Προχώρησε ακόμα πιο γρήγορα για να μην αργήσει, αλλά εκεί που το μονοπάτι έγινε πιο δύσκολο, είδε ένα ηλικιωμένο εξαντλημένο, που του έδινε ένα ασκί «Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο, σε παρακαλώ πήγαινε να μου γεμίσεις το ασκί με νερό από την πηγή εδώ πιο κάτω. «Κάνε υπομονή, καλέ μου άνθρωπε, έχω ένα ραντεβού με τον Θεό και δεν θέλω να αργήσω!»


Όταν ο ερημίτης έφτασε επιτέλους στην κορυφή του βουνού, στην πόρτα της καλύβας, όπου επρόκειτο να συναντηθεί με τον Θεό, βρήκε κρεμασμένο ένα μήνυμα: «Συγχώρεσε με που δεν είμαι εδώ, αλλά πήγα να βοηθήσω εκείνους που δεν βοήθησες εσύ στο διάβα σου».