Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

Ενημερωτικό Γράμμα Από Σύζυγο Προς Σύζυγο Στην Επέτειο Γάμου Τους !!


Ενημερωτικό Γράμμα Από Σύζυγο Προς Σύζυγο Στην Επέτειο Γάμου Τους !!



Αγαπημένε μου σύζυγε.

Μετά από 16 χρόνια έγγαμου βίου, αισθάνομαι την ανάγκη και την υποχρέωση να σου παρουσιάσω το σπίτι μας, γιατί πολλές φορές μου δίνεις την εντύπωση πως ζούμε σε διαφορετικό σπίτι, εάν όχι σε διαφορετικό πλανήτη.

Ας ξεκινήσουμε από το χωλ. Σε περίπτωση που δεν το έχεις προσέξει, διαθέτει μια τεράστια ντουλάπα η οποία είναι χωρισμένη στην μέση. Η μισή είναι παπουτσοθήκη, που η χρήση της - όπως μαρτυράει και το όνομά της - είναι για να βάζουμε τα παπούτσια μας, ΜΕΣΑ σε αυτήν και όχι έξω από αυτήν.
Το δεύτερο μισό της ντουλάπας, έχει τέσσερα ράφια. Στο ένα από αυτά διαθέτουμε μια πλούσια συλλογή από πετσέτες πολύ καλής ποιότητας (προίκα μου), που μπορείς να πάρεις και να σκουπίσεις το κορμί σου όταν παίρνεις το μπάνιο σου. Όχι, δεν μπορώ να στην φέρνω εγώ την πετσέτα ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που κάνεις μπάνιο, γιατί την ξέχασες!

Στο μπάνιο μας λοιπόν, έχουμε ένα καλάθι για τα άπλυτα ρούχα. Ένα ταπεινό καλάθι που βάζουμε ΜΕΣΑ τα άπλυτα ρούχα μας. Πρόσεξε: ΜΕΣΑ σε αυτό. Όχι γύρω από αυτό, ούτε πάνω στο πλυντήριο. Η χρήση του είναι πολύ απλή. Ανοίγεις το καπάκι, βάζεις μέσα τα ρούχα, κλείνεις το καπάκι. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ακριβώς απέναντί του, βρίσκεται το πλυντήριο ρούχων το οποίο μας πήρε δώρο στον γάμο μας ο αδερφός μου. Η λειτουργία του δεν χρειάζεται γνώσεις πυρηνικής φυσικής και για να το χρησιμοποιήσεις δεν χρειάζεται ειδική άδεια. Απλά βάζεις απορρυπαντικό στην ειδική θήκη, γυρνάς ΕΝΑΝ διακόπτη, πατάς ΕΝΑ μόνο κουμπί και voila !!!!!!!!!! το πλυντήριο πλένει τα ρουχαλάκια σου και τα βγάζει καθαρά, απαλά και μοσχοβολάνε πράσινο μήλο !

Επίσης, σε ενημερώνω ότι το μπάνιο μας διαθέτει μόνο μπανιέρα και όχι πισίνα. Θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα αν όποτε κάνεις μπανάκι δεν άφηνες μια λίμνη νερά στο πάτωμα, γιατί μπαίνω μετά εγώ, γλυστράω και καταλήγω άκομψα και χωρίς καθόλου χάρη ομολογώ, μέσα στη μπανιέρα με το κεφάλι κάτω και τα πόδια επάνω, σε μια εντελώς άβολη στάση και όχι τίποτε άλλο, θα φύγει από την θέση του ο χειρουργημένος μου σπόνδυλος και θα τρέχουμε. Οχι, για να μαζέψουμε τα νερά, δεν χρησιμοποιούμε ούτε τις πετσέτες, ούτε τα ρούχα μας. Διαθέτουμε ωραιότατο κουβά και σφουγγαρίστρα γι' αυτή τη δουλειά. Επίσης, θα το εκτιμούσα πολύ αν όταν κάνεις το μπανάκι σου, ανάψεις μετά το θερμοσίφωνα για να ξαναζεσταθεί το νερό, γιατί ομολογώ πως όσο καλό κι αν κάνει το παγωμένο νερό στην επιδερμίδα, εγώ προτιμώ το ζεστό νερό για να πλένομαι.

Η κουζίνα μας: Η κουζίνα μας έχει πολλά ντουλάπια. Σε ένα από αυτά έχουμε τα ποτήρια. Μπορείς να τα χρησιμοποιείς, δεν θα σε υποχρεώσω να πίνεις νερό με την χούφτα, αλλά θα ήθελα αφού ξεδιψάσεις, να τα επιστρέφεις στον νεροχύτη και να μην τα αφήνεις σκόρπια σε όλο το σπίτι. Είναι επιβεβαιωμένο πως δεν γυρίζουν πίσω μόνα τους. Επίσης, έχουμε πιάτα, στα οποία μπορείς να βάζεις ότι θέλεις να φας, ειδικά εάν πρόκειται για φρυγανιές, μπισκότα, ψωμί γιατί όταν δεν το κάνεις αφήνεις πίσω σου ψίχουλα - ίχνη και σε διαβεβαιώ πως δεν θα σου χρειαστούν, δεν είσαι ο κοντορεβυθούλης.

Μιας που βρισκόμαστε στην κουζίνα, η ηλεκτρική συσκευή με τα πολλά κουμπιά που έχει πάνω της συνήθως μια ή περισσότερες κατσαρόλες, χρησιμοποιείται ΚΑΙ για το ζέσταμα του φαγητού. Πρόσεξε: Όταν το φαγητό έχει ζεσταθεί αρκετά, κατεβάζουμε την κατσαρόλα από το ζεστό μάτι, γιατί αν δεν το κάνεις, το φαγητό καίγεται και η κατσαρόλα δεν καθαρίζει ούτε αν την τρίψει ολόκληρο το Villabacho. Στο πλυντήριο πιάτων δεν θα επεκταθώ, είναι δύσκολη πίστα. Μου φτάνει να αφήνεις τα βρώμικα πιάτα στον νεροχύτη.
Τα ψίχουλα και οι χαρτοπετσέτες, δεν εξαφανίζονται ως δια μαγείας από το τραπέζι. Πρέπει κάποιος να τα μαζέψει. Το ίδιο ισχύει για τα χρησιμοποιημένα πιάτα, ποτήρια και μαχαιροπίρουνα. Τα σκουπίδια καλό είναι να τα πετάμε καθημερινά και όχι να μαζεύονται οι σακούλες για να τις πετάξουμε μια φορά την εβδομάδα.

Το ψυγείο και τα ντουλάπια δεν γεμίζουν από μόνα τους, νεράιδα και τζίνι δεν υπάρχουν, μην πιστεύεις σε βλακείες. Πρέπει κάποιος να αφιερώσει χρόνο, να σκεφτεί τι χρειάζεται το σπίτι και να πάει σe super market, μανάβη και χασάπη, να φορτωθεί σαν το συμπαθές παρεξηγημένο τετράποδο (ναι τον γάιδαρο εννοώ) και να τα φέρει σπίτι. Οχι, δεν είναι καθόλου ευχάριστη διαδικασία, δεν εννοούν αυτό όταν λένε "shopping therapy". Οχι, δεν χρειάζεται να αγοράζεις την μεγαλύτερη συσκευασία σε κάθε είδος και θα το εκτιμούσα αν όταν επέστρεφες έφερνες τα πράγματα που σου έχω ζητήσει και όχι μόνο πατατάκια, κομπόστες και σοκολάτες.

Τα ρούχα, τα παιχνίδια των παιδιών, τα βιβλία και γενικά όλα τα αντικείμενα του σπιτιού, έχουν μια ακριβή θέση. Κάποια από αυτά, μπορείς κι εσύ να τα βάλεις στη θέση τους. Οχι, για τα ρούχα δεν είναι οι καρέκλες και τα κρεβάτια. Τα βρώμικα τα βάζουμε στο "καλάθι για τα άπλυτα" (βλέπε μπάνιο) και τα καθαρά στις ντουλάπες. Ναι, μπορείς να ζητήσεις από τα παιδιά να μαζέψουν τα δικά τους και να τους δείξεις πως να το κάνουν.

Πρέπει να ξέρεις λοιπόν, πως και στο καλύτερο ξενοδοχείο αν πας, η κουζίνα κλείνει γύρω στις 10.00 το βράδυ. Το ίδιο περίπου ισχύει και για το σπίτι μας. Οχι, δεν μπορώ να φτιάξω μια μπυροποικιλία, ούτε ομελέτα, ούτε μακαρονάδα στις 11.15 μ.μ. που μου το ζητάς. Δεν έχει "γιατί;". Απλά δεν μπορώ! Αν θέλεις, μπορείς να παραγγείλεις από ένα ντελίβερι (προλαβαίνεις μέχρι τα μεσάνυχτα). Οι κατάλογοι βρίσκονται στην βιτρίνα στο χωλ, στο πρώτο συρτάρι. Μην ψάχνεις εκεί, στο πρώτο από πάνω εννοώ!
Όταν με ρωτάς "που είναι το ψαλιδάκι" και σου απαντάω "στην ντουλάπα στο δωμάτιό μας, στο αριστερό φύλλο, στο πάνω ράφι, μέσα στο ροζ τσαντάκι" τι δεν καταλαβαίνεις και δεν το βρίσκεις ;;;;

Αγάπη μου, όλα αυτά δεν στα λέω, ούτε γιατί ο Ερμής είναι ανάδρομος, ούτε γιατί η γκρίνια είναι στην φύση μου, ούτε γιατί έχω περίοδο! Απλά ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ !!!!!!!!!!!!!
Επίσης, στα λέω όλα αυτά, γιατί μεγαλώνουμε και έναν γιο, που καλό είναι να μάθει να κάνει κάποια πράγματα μέσα στο σπίτι, γιατί διαφορετικά η νύφη μου θα με βρίζει !!!

Σε φιλώ με αγάπη
η γυναίκα σου

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Tέσσερα κεριά έλιωναν αργά αργά…


Tέσσερα κεριά έλιωναν αργά αργά…





Tέσσερα κεριά έλιωναν αργά, αργά.

Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους.

Το πρώτο κερί είπε:

Εγώ είμαι η Ειρήνη.

Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν.

Πιστεύω πως δεν μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!!!
Κι έτσι αφέθηκε σιγά, σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά.
Συνεχίζοντας το δεύτερο κερί είπε:

Eγώ είμαι η Πίστη.


Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα κι έτσι δεν έχει νόημα να μένω αναμμένο.
Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του ένα απαλό αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε.

Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί λέει με τη σειρά του:

Εγώ είμαι η Αγάπη.


Δεν έχω τη δύναμη να μείνω αναμμένο.
Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι.
Αυτοί μισούν ακόμα κι αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο…
Kαι χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει.
Ξαφνικά ένα παιδί μπήκε στο δωμάτιο κι είδε τα τρία κεριά σβησμένα.
Φοβισμένο από το σκοτάδι είπε:
Μα τι κάνετε;
Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα, εγώ φοβάμαι το σκοτάδι!!!
Και ξέσπασε σε κλάματα.

Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια:


Μη φοβάσαι καλό μου, μην κλαίς…
Όσο θα είμαι εγώ αναμμένο θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά…

Εγώ είμαι η Ε λ π ί δ α !

Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το παιδί πήρε το κερί της Ελπίδας και άναψε και τα άλλα τρία κεριά που είχαν σβήσει , της Ειρήνης , της Πίστης και της Αγάπης!

Ηθικό δίδαγμα:

Ας μην σβήσει ποτέ η ελπίδα μέσα στις καρδιές μας… και καθένας από μας ας θυμάται, να ανάβει ξανά με την Ελπίδα, την Πίστη, την Ειρήνη και την Αγάπη.

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

Mην τα χάσετε επειδή χύσατε το γάλα

Mην τα χάσετε επειδή χύσατε το γάλα


gala
Οι καθημερινές μας ιστορίες, μπορούν να γίνουν δυνατά μαθήματα ηγεσίας. Μια από τις πιο σημαντικές ικανότητες ενός ηγέτη είναι η δυνατότητα να διδάσκει αποτελεσματικά, σε συνδυασμό με μια γενναιόδωρη ποσότητα υπομονής. Διάβασα κάπου την παρακάτω ιστορία και θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα των χαρακτηριστικών ενός ηγέτη. Ταυτόχρονα, θεωρώ ότι έχουμε πολλά να μάθουμε από την συγκεκριμένη ιστορία. Η ιστορία αφορά έναν διάσημο ερευνητή, ο οποίος εξιστόρησε σε έναν αρθρογράφο εφημερίδας, την εμπειρία που είχε όταν ήταν μικρό παιδί. Ουσιαστικά, ο αρθρογράφος απορούσε για το πως ο ερευνητής ήταν τόσο δημιουργικός και τι ήταν αυτό που τον έκανε να είναι τόσο ξεχωριστός από τους άλλους. Ο ερευνητής υποστήριξε ότι κατά την γνώμη του η δημιουργικότητά του οφείλεται σε μια εμπειρία που είχε όταν ήταν μικρό παιδί και στο πως χειρίστηκε η μητέρα του μια ζημιά  που έκανε.
    Η ιστορία έχει ως εξής:
Όταν ήταν δύο ετών, θυμάται που κάποια μέρα προσπαθούσε να βγάλει από το ψυγείο ένα μπουκάλι γάλα, όταν του γλίστρησε από τα χέρια του και έπεσε στο πάτωμα. Το γάλα χύθηκε σε όλο το πάτωμα δημιουργώντας μια μεγάλη λίμνη από γάλα και λερώνοντας σχεδόν τα πάντα μέσα στην κουζίνα.
Όταν ήρθε η μητέρα του στην κουζίνα, δεν του έβαλε ούτε τις φωνές, ούτε νευρίασε, ούτε του έκανε  κήρυγμα για να είναι πιο προσεκτικός. Αντιθέτως, του είπε:
Robert, τι εκπληκτικό και όμορφο χάος δημιούργησες εδώ! Σπάνια βλέπω τόσο μεγάλη λίμνη από γάλα. Λοιπόν, η ζημιά έχει ήδη γίνει. Θα ήθελες να καθίσεις στο πάτωμα και να παίξεις λίγο μέσα στη λίμνη πριν καθαρίσουμε;
Έτσι και έκανε.Μετά από μερικά λεπτά, η μητέρα του, του είπε:
Ξέρεις, Robert, όποτε γίνεται μια ζημιά πρέπει να είσαι σε  θέση να την καθαρίσεις μετά και να επαναφέρεις την τάξη. Οπότε λοιπόν, πως θες να καθαρίσεις αυτή την κατάσταση; Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα σφουγγάρι, μια πετσέτα ή μια σφουγγαρίστρα. Ποιο απ’ όλα προτιμάς;
Ο Robert προτίμησε να χρησιμοποιήσουν το σφουγγάρι για να καθαρίσουν το χυμένο γάλα και έτσι καθάρισαν μαζί με την μητέρα του το χάος που είχε δημιουργηθεί. Αφού καθάρισαν, η μητέρα είπε:
Ξέρεις, εδώ έχουμε ένα αποτυχημένο πείραμα για το πως μπορείς να μεταφέρεις ένα μεγάλο μπουκάλι γάλα με δύο μικρά χεράκια. Ας πάμε στην αυλή, να γεμίσουμε το μπουκάλι με νερό και να δούμε αν μπορείς να βρεις έναν τρόπο να μεταφέρεις το μπουκάλι χωρίς να σου πέσει.
Το μικρό αγόρι ανακάλυψε ότι αν πιάσει και με τα δύο χέρια, σφιχτά το χερούλι του μπουκαλιού, μπορεί να το μεταφέρει χωρίς να του πέσει. Τι εκπληκτικό μάθημα!
Ο φημισμένος ερευνητής είπε ότι από εκείνη την ημέρα που πήρε αυτό το μάθημα σταμάτησε να φοβάται να κάνει λάθη. Αντιθέτως, έμαθε ότι με το να κάνει λάθη είναι μια εκπληκτική ευκαιρία να μαθαίνει κάτι καινούργιο. Εξάλλου, αυτή είναι και η έννοια της έρευνας.
Εκπληκτικό μάθημα για το μικρό αγόρι και βέβαια εκπληκτική η μητέρα η οποία είχε την υπομονή αλλά και τις ηγετικές ικανότητες να αναγνωρίσει ότι το συμβάν αυτό ήταν μια ευκαιρία για να διδάξει κάτι καινούργιο στο μικρό αγόρι.  Δεν γνωρίζω ποιος είπε το παρακάτω γνωμικό, αλλά θεωρώ ότι αξίζει να το αναφέρω εδώ:
Οι ατέλειες είναι σημαντικές. Όπως και τα  λάθη. Γίνεσαι καλύτερος μόνο μέσα από τα λάθη και γίνεσαι πιο αληθινός μόνο μέσα από τις ατέλειες
Αλήθεια, εσείς πως χειρίζεστε τα λάθη σας;
_______
  Πηγή: enorasis.edu.gr

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2018

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΧΙΟΝΙΖΕ


ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΧΙΟΝΙΖΕ
(ΠΑΡΑΜΎΘΙ)



Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άντρας και μια γυναίκα κι είχαν πέντε παιδάκια που το
μεγαλύτερο ήταν επτά χρόνων και το μικρότερο
στην κούνια. Κάθονταν έξω από το χωριό σε μια
καλύβα φτιασμένη με βούρλα, γιατί δεν είχανε
λεφτά να κά­νουν ένα σπιτάκι κι ο τόπος που
έφτιασαν την καλύβα ήταν ξένος κι αυτός.
Το μόνο που είχαν οι κακόμοιροι ήταν ένα μουλάρι.
Ο άντρας έκοβε ξύλα από στο δάσος, τα φόρτωνε
στο μουλάρι του και πήγαινε στην πόλη και τα
πουλούσε κι αγόραζε πότε αλεύρι και πότε λάδι κι
έβραζαν και χορταράκια και ψευτοπερνούσαν.
Καμιά φορά η γυναί­κα κοίταζε τα παιδιά της κι αναστέναζε:
Αχ! έκανε, από τον καιρό που γεννήθηκαν δεν έχουνε χορτάσει ποτέ τους, ούτε το ψωμάκι, τα κακομοίρα.
Κάνε υπομονή, γυναίκα, της έλεγε ο άντρας της, σε λίγα χρόνια θα πιάσουν τα μεγάλα δουλειά και τα μικρά θα μεγαλώσουν. Το ξέρω, έλεγε, η γυναίκα, μα ως τότε πώς περνάνε; Δεν μπορώ, βλέπεις, να δουλέψω κι εγώ, πού να αφήσω πέντε μικρά μονάχα;Δόξα σοι ο Θεός, το ψωμάκι μας το 'χουμε, ας είναι και λίγο.


Εκείνη τη χρονιά όμως έπεσε χειμώνας βαρύς, το χιόνι σκέπασε
το δάσος κι ο άντρας δεν μπορούσε να πάει να κόψει ξύλα κι ούτε άλλη δουλειά να κάνει, γιατί με το χιόνι οι δουλειές σταματάνε, οι άν­τρες μαστορεύουν στα σπίτια τους κι οι γυναίκες πιάνουν τη ρόκα.
Η γυναίκα του ξυλοκόπου δεν είχε ούτε μαλλί να γνέσει ούτε νή­μα να υφάνει. Και σε λίγες μέρες δεν είχε ούτε σταγόνα λάδι το μπου­κάλι τους, ούτε χούφτα αλεύρι η σακούλα. Κάθονταν λοιπόν ένα βράδυ δίπλα στη φωτιά με το λυχνάρι σβηστό κι ήταν όλοι τόσο πει- νασμένοι, που δεν είχαν καρδιά να μιλήσουν. Και το μικρό στην κού­νια.
Έξαφνα, εκεί που κάθονταν, χτύπησε η πόρτα τους κι ο ξυλοκό­πος πήγε ν' ανοίξει. Είδαν τότε να μπαίνει μια γυναίκα αδύνατη και ζαρωμένη μ' ένα ταγάρι στην πλάτη της.
Καλησπέρα, είπε δειλά - δειλά. Έξω πέφτει χιόνι και δεν μπορώ να περπατήσω, να πάω στο χωριό μου, που είναι δυο ώρες μακριά. Με αφήνετε, καλοί μου άνθρωποι, να μείνω τη νύχτα στο αχούρι;
Στο αχούρι μας; είπε ο ξυλοκόπος. Τι λες, κυρά μου; Θα σου στρώσουμε να κοιμηθείς εδώ, δίπλα στη φωτιά. Κάτσε τώρα να ζε­σταθείς λιγάκι, γιατί φαίνεσαι παγωμένη και κουρασμένη από το δρόμο. Η γυναίκα έκατσε κοντά στη φωτιά και τους είπε:
Καλοί μου άνθρωποι, δε μου δίνετε τίποτα να φάω; ας είναι και ένα κομματάκι ψωμί. Νόμιζα πως θα φτάσω απόψε στο σπίτι μου.
Αχ, κυρά μου, αποκρίθηκε η γυναίκα του ξυλοκόπου, δεν έχουμε τίποτα να σου δώσουμε, ούτε κι ένα κομματάκι ψωμί. Ήσουν άτυχη και χτύπησες τη δική μας πόρτα, γιατί εμείς είμαστε οι πιο φτωχοί.
Χτύπησα κι άλλες πόρτες, μ' αυτές δεν άνοιξαν καθόλου.
Άρχισαν τότε να κουβεντιάζουν κι από λόγο σε λόγο η γυναίκα του ξυλοκόπου τής είπε την κακοτυχία που τους ήρθε εκείνες τις η­μέρες:
Να με συμπαθάς, κυρά μου, μα δε σε πιστεύω. Γιατί από το ντουλάπι έρχεται μυρωδιά φρέσκου ψωμιού, είπε η ξένη γελώντας.
Ο ξυλοκόπος κι η γυναίκα του χαμογέλασαν κι αυτοί.
Μακάρι ν' αλήθευε ο λόγος σου, κυρά μου, της είπαν. Το ντου­λάπι μας δεν έχει παρά ένα άδειο μπουκάλι και μια άδεια σακούλα.
Για ανοίχτε να δούμε! έκανε η γυναίκα.
Το ανοίγω, για να μη σου χαλάσω το χατήρι, είπε ο ξυλοκόπος και πήγε στο ντουλάπι και το άνοιξε.
Τι να δουν! Τρία καρβέλια ψωμί ζε­στά και μυρωδάτα, ένα ταψί γεμάτο κρέας ψητό, ένα τσουκάλι με αχνι­στή σούπα, μια κάδη με τυρί κι ένα σωρό άλλα ωραία πράγματα.
Τα 'χασαν τότε οι κακόμοιροι και δεν ήξεραν τι να πουν.
Αχ! θα βάλεις με το νου σου πως δε θέλαμε να σου δώσουμε να φας, της είπε η γυναίκα του ξυλοκόπου, όμως η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε, πάει να σαστίσει το μυαλό μας, πως βρέθηκαν αυτά τα πράγματα.
Όπως και να βρέθηκαν, έκανε η ξένη, φέρτε να φάμε.
Τα παιδιά έφεραν τότε γρήγορα - γρήγορα το σοφρά, η μάνα τους κι ο πατέρας τους έβαλαν πάνω τα φαγιά κι άρχισαν να τρώνε τα παιδιά μάλιστα ξεφώνιζαν και γελούσαν από τη χαρά τους.
Σαν έφαγαν και χόρτασαν καλά, η γυναίκα του ξυλοκόπου είπε:
Κρίμα που δεν μπορεί να φάει και το μωρό απ' αυτά τα φαγιά.
Άρμεξε την αγελάδα και δώσ' του γαλατάκι, είπε η ξένη.
Δεν έχουμε αγελάδα, μακάρι να 'χαμε, απάντησε ο ξυλοκόπος. Μια κατσίκα είχαμε, αλλά μας αρρώστησε και ψόφησε.
Πώς δεν έχετε αγελάδα! είπε η ξένη. Δεν την ακούτε που μουγ­κρίζει στο αχούρι σας;
Ο ξυλοκόπος τότε σηκώθηκε, σηκώθηκε κι η γυναίκα του και τα παιδιά του κι έτρεξαν στο αχούρι τους. Και τι να δουν! Μια πελώρια αγελάδα δίπλα στο μουλάρι μασούσε το χορτάρι της και το αχούρι ήταν μεγάλο κι όμορφο και στην άκρη ένας σωρός από σανό.
Σάστισαν οι κακόμοιροι πιο πολύ κι έμειναν μ' ανοιχτό το στόμα.






Όπου ξαφνικά η γυναίκα του ξυλοκόπου φώναξε:
Αντρα μου να ξέρεις πως η ξένη που ήρθε στο σπίτι μας μας τα 'δώσε όλα. Θα 'ναι κάποια καλή νεράιδα και μας λυπήθηκε.
Δίκιο έχεις γυναίκα, είπε ο ξυλοκόπος. Πάμε να την ευχαριστή­σουμε.
Και γύρισαν κατά την καλύβα. Η καλύβα όμως τώρα είχε χαθεί και στη θέση της ήταν ένα όμορφο πεντακάθαρο σπιτάκι μ' έναν πεν­τάμορφο κήπο γύρω του, γεμάτο δέντρα και λαχανικά. Και μέσα το σπιτάκι είχε απ' όλα, κρεβάτια και ρούχα και κιλίμια στο πάτωμα και κουζίνα μ' όλα της τα καλά κι ό,τι άλλο χρειαζόταν στο νοικοκυριό τους. Η ξένη όμως δεν ήταν πουθενά.
Καλά το κατάλαβες, γυναίκα! είπε ο ξυλοκόπος. Κάποια καλή
νε­ράιδα ήταν και μας λυπήθηκε. Κρίμα που έφυγε τόσο ξαφνικά.
Κοίταξε, πατέρα, πάνω στο τραπέζι είναι ένα σακουλάκι, είπε το μεγάλο παιδί. Τι να 'χει μέσα;
Ο πατέρας πήρε το σακουλάκι και το άνοιξε κι είδε πως ήταν γεμάτο φλουριά! Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.


«50 Νέα παραμύθια» Πιπίνας Τσιμικάλη
Εκδόσεις Αστήρ

Μη βιάζεσαι να κρίνεις…

Μη βιάζεσαι να κρίνεις…


Ο χειρούργος μπήκε βιαστικός στο νοσοκομείο, αφού δέχτηκε κλήση για μια επείγουσα και δύσκολη επέμβαση.
Φόρεσε γρήγορα τη ρόμπα του και κατευθύνθηκε προς το χειρουργείο όπου στην αίθουσα αναμονής συνάντησε τον πατέρα του παιδιού που θα χειρουργούσε.
Εκείνος μόλις αντίκρισε το γιατρό του φώναξε με αγωνία:
«Γιατί έκανες τόση ώρα να έρθεις; Είσαι εντελώς ανεύθυνος; Η ζωή του γιου μου κινδυνεύει.»





Ο γιατρός τον κοίταξε στα μάτια και απάντησε:
«Συγνώμη, δεν ήμουν στο νοσοκομείο, αλλά ήρθα όσο μπορούσα πιο γρήγορα, μόλις με κάλεσαν. Και τώρα ηρεμήστε για να κάνω και εγώ τη δουλειά μου».
«Να ηρεμήσω; Αν ήταν ο γιος σου τώρα σ’ εκείνο το δωμάτιο, θα ηρεμούσες; Αν ο γιος σου πέθαινε τώρα, τι θα έκανες;», είπε ο πατέρας οργισμένος.
Ο γιατρός απάντησε :
«Θα επαναλάμβανα, ότι είπε ο Ιώβ στη Βίβλο: Από τη σκόνη ερχόμαστε και στη σκόνη καταλήγουμε· ο Κύριος έδωσε, και ο Κύριος αφαίρεσε· ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου. Πηγαίνετε τώρα να προσευχηθείτε για το γιό σας κι εμείς θα κάνουμε το καλύτερο με τη βοήθεια του Θεού».
«Να δίνεις συμβουλές, όταν δεν σε αφορά κάτι, είναι τόσο εύκολο…», μουρμούρισε ο πατέρας.
 


Το χειρουργείο κράτησε αρκετές ώρες κι ύστερα πρώτος ο γιατρός βγήκε και ανακοίνωσε στον πατέρα χαρούμενα:
«Δόξα τω Θεώ, ο γιος σας σώθηκε», και χωρίς να περιμένει απάντηση από τον πατέρα, συνέχισε να περπατάει στο διάδρομο.
«Αν έχετε κάποια ερώτηση, ρωτήστε τη νοσοκόμα».
«Μα πως μπορεί να είναι τόσο αλαζόνας; Δεν μπορούσε να περιμένει λίγα λεπτά για να τον ρωτήσω για την κατάσταση του γιου μου;», ρώτησε τη νοσοκόμα ο πατέρας λίγα λεπτά αφού έφυγε ο γιατρός.
Η νοσοκόμα απάντησε με δάκρυα στα μάτια:
«Ο γιος του σκοτώθηκε χτες σε τροχαίο ατύχημα. Ήταν στην κηδεία του όταν τον καλέσαμε για την εγχείρηση, και τώρα που έσωσε τη ζωή του δικού σας γιου έφυγε τρέχοντας για να επιστρέψει στην κηδεία του παιδιού του»!!
Κάποιες φορές απαιτείται μεγάλη εσωτερική δύναμη για να μην κρίνεις τον συνάνθρωπό σου.
Επειδή όμως ποτέ δεν γνωρίζεις πραγματικά τι συμβαίνει στη ζωή του άλλου ανθρώπου και τι μπορεί αυτός να περνάει εκείνη τη στιγμή, μη βιάζεσαι ποτέ να κρίνεις.
Η «σιωπή του νου» είναι ο μοναδικός καθρέπτης που αντανακλά την πραγματικότητα της κατάστασης και η αγάπη το κύριο φίλτρο που πρέπει να χρησιμοποιούμε όταν κρίνουμε τον εαυτό μας και τους άλλους.

Μη βιάζεσαι να κρίνεις (Μέρος 2ον)

Μη βιάζεσαι να κρίνεις (Μέρος 2ον)


Μια φορά και ένα καιρό, σε έναν μακρινό γαλήνιο τόπο, πνιγμένο στη βλάστηση και στα γάργαρα νερά, υπήρχε ένα μικρό ειρηνικό βασίλειο, με έναν γενναίο και καλόψυχο βασιλιά.



Ο βασιλιάς αυτός είχε και έναν σκύλο, τον οποίο αγαπούσε σαν παιδί του, και που τον είχε από μικρό κουτάβι.
Ήταν ένα τεράστιο κανελί μαστίφ, που τον συντρόφευε παντού.
Στις βόλτες, στο κυνήγι, ακόμη και στον πόλεμο…
Το όνομά του Φοίβος.


Κάποτε, ο βασιλιάς απέκτησε και ένα μικρό γιο, τον οποίο λάτρευε όσο τίποτα άλλο, και τον προόριζε για διάδοχό του.
Όλη μέρα έπαιζε μαζί του, κάτω από το άγρυπνο μάτι του πιστού φύλακα Φοίβο, ο οποίος επίσης αγαπούσε τον μικρό μπόμπιρα, και δεν άφηνε κανέναν ξένο να τον πλησιάσει.
Οι μέρες κυλούσαν ευτυχισμένες, και ο βασιλιάς ήταν ο πιο ευτυχισμένος από όλους.
Ώσπου μια μέρα, που χρειάστηκε να λείψει για λίγες ώρες, άφησε τον Φοίβο να προσέχει τον πιτσιρικά.

Φανταστείτε λοιπόν την οργή του, όταν επιστρέφοντας το βράδυ, και σπεύδοντας στο σκοτεινό παιδικό δωμάτιο, είδε μια σκηνή που τον τρέλανε κυριολεκτικά.
Η παιδική κούνια ήταν άδεια, και μέσα στα αίματα.
Το ίδιο και οι τοίχοι, που κι αυτοί ήταν όλοι βαμμένοι στο κατακόκκινο αίμα.
Δίπλα όμως στη κούνια, ξαπλωμένος ο Φοίβος, με τα μάτια κλειστά, ήταν κι αυτός γεμάτος από αίματα, με τα πιο πολλά γύρω από την τεράστια μουσούδα του.
Και ροχάλιζε… ο άτιμος!
Αμέσως, και χωρίς καν να το σκεφτεί, ο βασιλιάς έβγαλε το ξίφος του και κάρφωσε στη καρδιά τον μοχθηρό σκύλο που τον πρόδωσε, εκεί που κοιμόνταν…
Ο θυμός του ήταν αξεπέραστος.
Ο κόσμος του είχε καταρρεύσει.
Δεν ήθελε να ζήσει.
Μέχρι που άναψε έναν δαυλό και είδε κάτι που τον συγκλόνισε ακόμη πιο πολύ.
Στην άκρη του δωματίου, δυο τεράστιοι  γκρίζοι λύκοι κείτονταν νεκροί, μέσα στα αίματα κι αυτοί, από τα δαγκώματα (προφανώς) του Φοίβου!
Λίγο πιο πέρα ήταν και ο μικρός διάδοχος.
Κοιμόνταν στο πάτωμα.
Σώος και αβλαβής...
Ο Φοίβος τον είχε προστατέψει με αυτοθυσία.
Ο βασιλιάς δεν άντεξε, και έπεσε κάτω κλαίγοντας…
Από εκείνη τη μέρα, λένε, δεν ξαναμίλησε ποτέ.
Πέθανε μετά από πολλά χρόνια, πάντα σιωπηλός, πάντα στενοχωρημένος, και πάντα βυθισμένος μέσα στις ενοχές του…

Οι αστροναύτες και ο Ινδιάνος…

Οι αστροναύτες και ο Ινδιάνος…



Στις 20 Ιουλίου 1969, ο Νίλ Άρμστονγκ και ο Μπαζ Όλντριν προσεδαφίστηκαν στην επιφάνεια της σελήνης. Κατά τους μήνες που προηγήθηκαν της αποστολής τους, οι αστροναύτες του Apollo 11 εκπαιδεύτηκαν σε μια απομονωμένη, σεληνόμορφη έρημο στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες.



Η περιοχή αυτή είναι η πατρίδα διαφόρων κοινοτήτων αυτόχθονων Αμερικανών και υπάρχει μια ιστορία ή θρύλος, που περιγράφει τη συνάντηση των αστροναυτών με κάποιον από τους ντόπιους…



Μια μέρα, καθώς έκαναν την εκπαίδευσή τους, οι αστροναύτες συνάντησαν έναν ηλικιωμένο Ινδιάνο. Εκείνος τους ρώτησε τι έκαναν εκεί. Του απάντησαν ότι είναι μέλη μιας ερευνητικής αποστολής  που θα έφευγε σύντομα με σκοπό να εξερευνήσει τη σελήνη. Όταν ο γέροντας το άκουσε αυτό, έμεινε σιωπηλός για λίγα λεπτά  και μετά ρώτησε τους αστροναύτες  αν θα μπορούσαν να του κάνουν μια χάρη.
-Τι θέλεις; Τον ρώτησαν εκείνοι.
-Ξέρετε, είπε ο γέροντας, οι άνθρωποι της φυλής μου πιστεύουν ότι στο φεγγάρι ζουν ιερά πνεύματα. Σκεφτόμουν αν θα μπορούσατε να τους δώσετε ένα σημαντικό μήνυμα εκ μέρους του λαού μου.
-Τι μήνυμα; Ρώτησαν οι αστροναύτες.
Ο άνδρας μουρμούρισε κάτι στη γλώσσα του και στη συνέχεια ζήτησε από τους αστροναύτες να το επαναλάβουν μέχρι να το απομνημονεύσουν σωστά.
-Τι σημαίνει; Τον ρώτησαν οι αστροναύτες.
-Α, δεν μπορώ να σας πω. Είναι ένα μυστικό που μπορούν να το γνωρίζουν μόνο η φυλή μας και τα πνεύματα.
Όταν γύρισαν στη βάση τους, οι αστροναύτες έψαξαν μέχρι που βρήκαν κάποιον που γνώριζε τη γλώσσα της φυλής και του ζήτησαν να τους μεταφράσει το μυστικό μήνυμα. Όταν επανέλαβαν αυτά που είχαν απομνημονεύσει ο μεταφραστής άρχισε να γελάει ασυγκράτητα. Όταν ηρέμησε, οι αστροναύτες τον ρώτησαν τι σήμαινε το μήνυμα. Εκείνος τους εξήγησε ότι η πρόταση που είχαν απομνημονεύσει τόσο προσεκτικά έλεγε «Μην πιστέψετε ούτε λέξη απ ότι σας πουν αυτοί άνθρωποι. Έχουν έρθει για να κλέψουν τη γη σας»!

Από το βιβλίο Sapiens. A Brief History of Humankind.
Του Yuval Noah Harari


ΠΗΓΗ https://orthografos.blogspot.com